264's Fiction Blog

Title: U Know Who...
Author: Bambola
Couple: Yunho x Yuchun
Rating: PG-13
Genre: Yaoi
Status: One shot (very short)
A/N : ได้แรงบันดาลใจจากเพลงของแสตมป์ค่ะ ^^

U Know Who...

ใบหน้าขาวน่ารักเหวอไปเล็กน้อยในขณะที่มือเรียวยื่นไปรับช่อดอกไม้ช่อใหญ่จากพนักงานที่ยืนยิ้มเขินส่งมาให้ ถึงแม้ว่าจะเป็นผู้ชายเหมือนกันก็ตาม แต่คนตรงหน้าเขาเป็นถึงมิคกี้ ยูชอน คนที่ติดหนึ่งในห้าชายหนุ่มที่ผู้ชายเกาหลีอยากแต่งงานด้วย จะไม่ให้ตื่นเต้นประหม่าได้อย่างไร ยิ่งเห็นใบหน้าขาวเหวออึ้งในแบบที่ไม่เคยเมื่อยามออกกล้องมาก่อนทำเอาพนักงานส่งดอกไม้ถึงกับกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น

“เอ่อ ส่งผิดหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มคุ้นหูคนทั้งประเทศถามงงงวย

“ปะ ปะ เปล่าครับ ส่งให้คุณยูชอน...ถะ ถูกแล้วครับ” ตะโกนพูดด้วยความตื่นเต้นรวดเร็วก่อนที่จะโค้งให้อย่างสุภาพแล้ววิ่งฉิวออกไปทันที ทิ้งให้ร่างโปร่งบางอ้าปากค้าง


ยังไม่ทันถามเลยว่ามาจากใคร....

การ์ดสักใบก็ไม่มี...


“ว้าวๆ พี่ยูชอนจะเอาดอกไม้ไปจีบสาวที่ไหนครับ” เสียงมักเน่ของวงถามอย่างอยากรู้อยากเห็นทันทีที่เห็นยูชอนยืนนิ่งถือดอกไม้

“เปล่า มีคนให้ฉันมาต่างหาก” คำตอบที่น่าจะภูมิใจแต่กลับกลายเป็นว่าคนพูดบอกให้ฟังไปขมวดคิ้วไป

“งั้นพี่ก็โดนจีบอ่ะดิ” ชางมินทะลุขึ้นกลางปล้องเสียงดังจนทำเอาพี่ใหญ่ของวงที่เดินตามออกมารีบถลันวิ่งเข้ามาดู

“ไม่นะ!!! ยูชอนที่ฉันเฝ้าอุตส่าห์ฟูมฟัก มีมดแมลงมาไต่ซะแล้ว ใครมันบังอาจ” แจจุงทำหน้าอย่างกับจะเป็นจะตายให้ได้เสียเดียวนี้ หากแต่ร่างบางที่กำลังเป็นหัวข้อสนทนารู้ว่าแจจุงแกล้งเย้าเขาเล่นเฉยๆ เลยหันหน้าหนีไม่สนใจ

“พอเถอะพี่แจจุง ก็คนมันมีเสน่ห์นี่นะ อย่ามาอิจฉา” คิดไปให้ปวดหัวก็เท่านั้น ยูชอนเลยหันมาสวนกลับทุกคนด้วยคำพูดหลงตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มละลายโลกที่เห็นได้เสมอยามอยู่หน้ากล้อง แต่นั่นก็ทำให้ทั้งแจจุงและชางมินแทบหยุดหายใจ แม้ว่าเห็นกันอยู่บ่อยๆแต่นี่พ่อเล่นมายิ้มน่ารักระยะใกล้ทำเอาหัวใจพาลจะวายตาย สุดท้ายพี่คนโตกับน้องเล็กก็ยืนตาลอยมองร่างโปร่งบางเดินกอดช่อดอกไม้ เดินขึ้นรถนำไปก่อนเพื่อเตรียมตัวไปถ่ายทำรายการอีกแห่ง แต่แล้วดวงตาคู่โตก็พลันเบิกกว้าง ก่อนที่เรียวปากอิ่มจะยิ่งแย้มรอยยิ้มกว้างมากกว่าเดิม
 

ปาร์คยูชอนค่อยๆไล้จมูกดมกลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ช่อโตในมือ พร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด

ช่วงพักระหว่างถ่ายทำรายการ ร่างบางนั่งนิ่งถือโทรศัพท์แน่น คิ้วเรียวขมวดมุ่นก่อนที่จะคลายออกพร้อมรอยยิ้มกว้าง หลังจากมองชื่อคนส่งข้อความมาให้ จนทำให้คนรอบข้างอดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรหนอที่ทำให้ปาร์คยูชอนทำหน้ายุ่งยากใจและเปลี่ยนเป็นยิ้มน่ารักจนแทบจะเรียกได้ว่าเห็นรอบตัวยูชอนมีแสงเปล่งประกายจ้าออกมาก็ไม่ปาน  

“ยูชอน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรกับโทรศัพท์ ขอดูหน่อย” คิมแจจุงเดินตรงดิ่งเข้าหาพร้อมเล็งไปยังโทรศัพท์เครื่องกะทัดรัดทันที หากแต่ยูชอนก็ไวพอกัน มือเรียวยกหนีก่อนที่จะทำหน้าทะเล้นใส่

“ไม่ให้ดูหรอกครับ” แล้วร่างโปร่งบางก็เดินฮัมเพลงอารมณ์ดีเดินเข้าไปนั่งรอเพื่อถ่ายทำรายการต่อ แม้ว่าจะยังเหลือเวลาพักอยู่อีกหลายนาทีก็ตาม


เขาจะให้คนอื่นดูได้อย่างไร ก็ในเมื่อเมล์ที่ส่งมาให้จนทำเขายิ้มได้ เป็นของล้ำค่าที่ควรจะเก็บไว้ดีใจคนเดียว

...ทำงานทั้งวันเหนื่อยไหม ทานข้าวหรือยัง อย่าลืมทานเยอะๆจะได้มีแรงทำงาน แล้วอย่าเล่นอะไรแผลงๆในรายการจนเจ็บตัว เข้าใจไหม...

แค่นึกถึงเมล์ที่อ่านเสร็จสดๆร้อนๆก็พาลทำเอารู้สึกแก้มร้อนซู่ขึ้นมาทันใด ข้อความธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษแต่เพราะอะไรเขาถึงดีใจมากมายขนาดนี้

“ใครให้ดอกไม้มาน่ะ” เสียงทุ้มจากหัวหน้าวงที่วันนี้มีงานแยกไปอีกที่กับจุนซูถามขึ้นทันทีที่เห็นร่างบางเดินเข้าประตูหน้าตายิ้มแย้ม

“ไม่ทราบครับ อยู่ดีๆตอนถ่ายรายการเสร็จก็มีคนเอามาให้ การ์ดก็ไม่มี แต่ผมชอบอ่ะ พี่ยุนโฮดูสิครับ กลีบเล็กๆของกุหลาบแดงที่บานเต็มที่มันดูน่ารักออกครับ แล้วแถมดอกลิลลี่นี่ก็น่ารัก” เจ้าตัวยิ้มไปมองดอกไม้ไปพร้อมอวดอยากให้อีกคนดูโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ใบหน้าขาว ริมฝีปากอิ่มแดงยิ้มกว้าง ยิ่งทำให้เค้าหน้าหวานนั้นทวีความน่ามองมากกว่าเดิมเข้าไปอีกหลายเท่าตัว จนคนถามเผลอยิ้มกว้างตามในขณะที่มองหน้าตาน่ารักของเพื่อนร่วมวงนิ่ง


จะไม่ให้ยูชอนยิ้มกว้างได้อย่างไร ก็ในเมื่อดอกกุหลาบแดงบานเต็มที่สื่อความหมายว่า “ผมรักคุณเข้าแล้ว” ไหนจะยังมีดอกลิลลี่สื่อความหมายถึงความรักอ่อนหวาน บริสุทธิ์นั่นอีก


...ถึงแม้จะไม่เอ่ยออกมาเป็นคำพูด แต่สิ่งที่เขาได้รับตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความห่วงใย ความเอาใจใส่ ทำให้ยูชอนรับรู้ถึงความปรารถนาดีที่ส่งผ่านมาพร้อมการกระทำได้ชัดเจน


คนคนเดียวที่คอยรองรับเป็นเสมือนภูเขาแข็งแกร่งคอยโอบอุ้มเขา

คนคนเดียวที่ทำให้เขาก้าวเดินได้อย่างมั่นคง

คนคนเดิมที่ไม่เคยเอ่ยคำพูดเรียกร้องผลจากการกระทำ

คนคนเดิมที่เขารับรู้ว่าแม้จะเจอเรื่องราวเศร้าใจ ทุกข์ใจ เขาคนนั้นก็จะคอยยืนอยู่ที่เดิมและอ้าแขนคอยรับและปลอบประโยน



“เฮ้อ น่าอิจฉาคนให้จังเลยนะ คงจะดีใจน่าดูที่รู้ว่ายูชอนชอบมากซะขนาดนี้” สายตาคมละจากดวงหน้าเย้ายวน แล้วกรอกตามองเพดานในขณะที่พูด

“ครับ ผมก็อยากให้เขารู้เหมือนกันว่าผมชอบมากขนาดไหน” รอยยิ้มหวานยิ่งคลี่กว้างมากกว่าเดิม ก่อนที่จะเดินผ่านเลยร่างสูงโปร่งที่ยังคงยืนมองเพดานนิ่งราวกับมันมีอะไรให้ค้นหา ยูชอนหยุดฝีเท้านิดหนึ่งแล้วเขย่งตัวขึ้นกระซิบจนกลีบเนื้อสีแดงนุ่มชิดติดริมใบหูของอีกคน

“ผมอยากบอกเขาว่าขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆ” เสียงบอกแผ่วเบาหากแต่กลับกำซาบเข้าไปถึงหัวใจจนทำให้ใจสองดวงเต้นระรัว ก่อนที่ใบหน้าหวานรีบผละออกเดินก้มหน้างุดๆจากไป แต่ใบหน้าหล่อเหลาของชองยุนโฮกลับปรากฏรอยยิ้มกว้าง สองมือใหญ่ยกขึ้นกุมบริเวณหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองแน่น ในขณะที่สายตาคมจ้องมองตามแผ่นหลังเล็กบอบบางกว่าตัวเองเกือบครึ่งเดินกอดช่อดอกไม้ไว้แนบอกแน่นเข้าห้องนอนไป



......โปรดอย่าสงสัย นั่นคือความจริงใจจากผม  
จากคนคนเดิม คนที่คุณก็รู้ว่าใคร
คนที่คอยอยู่ ดูแลระยะไกล
จำได้ไหม เขายังเป็นห่วงคุณเหมือนเดิม
คุณก็รู้ว่าใคร คุณก็รู้ใช่ไหม....



The End